Steven Bochco schreef niet alleen voor televisie. Hij heeft het gebroken. Daarna zette hij het weer in elkaar, scherper en korreliger. Zijn vingerafdrukken staan op enkele van de meest bepalende drama’s van de late 20e eeuw. Als je ooit een programma hebt gezien waarin het verhaal niet elke week opnieuw wordt ingesteld, of waar de politie vloekt als matrozen, kijk je naar de nalatenschap van Bochco.
Het gaat niet alleen om beoordelingen. Het gaat om structuur. Het gaat over zenuwen. Laten we eens kijken hoe hij het kleine scherm een nieuwe vorm gaf.
De geboorte van het geserialiseerde misdaaddrama
De meeste mensen noemen Hill Street Blues de eerste grote hit van Bochco. Technisch gezien kwam M.A.S.H. op de eerste plaats, maar de echte revolutie van Bochco begon in 1981 met Hill Street Blues.
De première was een ramp. Het stond op de 87e plaats van de 96 shows. Vreselijk. ABC heeft het bijna vermoord. Maar het schrijven was te goed. De karakters waren te echt. Het herstelde zich en won uiteindelijk acht Emmy’s in het tweede seizoen.
Waarom bleef het hangen? Het was niet het plot. Het was het formaat. Vóór Hill Street waren de meeste politieseries episodisch. Je lost de misdaad op, je gaat naar huis en vergeet het. Bochco introduceerde vervolgverhaallijnen. De gevallen strekten zich uit over afleveringen. De agenten hadden levens die tot in de volgende week bloedden. Het was het eerste politiedrama waarbij dit gebeurde.
Het bevatte ook een enorme ensemblecast. En er werden handcamera’s gebruikt, waardoor de show een rauw, documentair gevoel kreeg dat nog niet eerder op primetime was gezien.
“Hill Street Blues” was niet zomaar een show. Het was een blauwdruk.
Huwelijk, recht en netwerkpolitiek
Het echte leven kwam ook in het script terecht. Bochco was tijdens de show getrouwd met Barbara Bosson. Ze speelde Joyce Davenport, de ex-vrouw van kapitein Frank Furillo (Daniel J. Travanti). Ze scheidden in 1997, maar hun dynamiek op het scherm voelde ongemakkelijk authentiek.
Toen Hill Street eindigde, rustte Bochco niet. Hij stapte over naar juridische drama’s.
Van 1986 tot 1994 co-creëerde en produceerde hij L.A. Wet. Deze is zelfs beter verkocht dan Hill Street. Het werd de bepalende juridische show van die tijd. Maar Bochco stopte niet bij innovatie. Hij begon te spelen met netwerkinfrastructuur.
Hij bedacht een crossover-evenement dat nog niet in primetime had plaatsgevonden. Toen zijn volgende show, Civil Wars, werd geannuleerd, maakte hij niet alleen een einde aan het verhaal. Hij verplaatste personages naar L.A. Wet. De advocaat van Alan Rosenberg en de secretaris van Debi Mazar zijn overgestapt op netwerken. Het was de eerste keer dat een personage van het ene drama naar het andere op een andere zender migreerde.
Het doorbreken van de vierde muur en de inhoudsbarrière
Bochco wilde realisme. Niet het gepolijste soort. Het rommelige soort.
Met NYPD Blue, gelanceerd in 1993, ging hij verder. De show werd in sommige kringen op de markt gebracht als een “drama”, maar het lag dichter bij een rauwe politieprocedure met een duister gevoel voor humor. Het was zeker voor een volwassen publiek.
ABC was zo zenuwachtig over de inhoud dat ze een waarschuwingsscherm op de piloot sloegen. Ouders werd verteld dat ze naaktscènes moesten verwachten. De vangst? De naaktheid bestond slechts uit flitsen van billen. Nauwelijks iets. Maar de dreiging was genoeg om buzz te genereren.
Dankzij de show konden personages rechtstreeks tegen de camera praten. Het doorbreken van de onzichtbare vierde muur. Het maakte het publiek medeplichtig aan het politiewerk. Ongemakkelijk? Ja. Revolutionair? Absoluut.
De hoogtepunten en de flops
Bochco had niet altijd gelijk. Soms was hij gewoon raar.
In 1989 lanceerde hij Doogie Howser, M.D. met in de hoofdrol de jonge Neil Patrick Harris als een medisch wonderkind in de tienerleeftijd. Het was een komedie, maar het lanceerde de carrière van Harris. Het droeg bij aan Bochco’s legende van het spotten van talent en het pitchen van vreemde ideeën.
Toen kwam Coprock.
- Bochco besloot dat er voor een politiedrama muziek nodig was. Veel ervan. Cop Rock vermengde rauw politiewerk met zang en dans. Het was een ineenkrimpende hoofdkrabber. Het duurde 11 afleveringen. Dat zijn 11 afleveringen langer dan zou moeten. Het was een flop.
Er waren ook andere missers. Bay City Blues duurde vier afleveringen. Bay City Rollers en Roller Derby Queen zijn niet verder gekomen dan de pilotfase.
De blijvende impact
Je hoeft Hill Street Blues niet te zien om Bochco te voelen. Je voelt hem in The Wire. Je voelt hem in The Shield. Je voelt hem in elke show die zich niet verontschuldigt voor de tekortkomingen van de personages.
Hij transformeerde de tv-politieshow van een wekelijkse puzzel naar een levend, ademend ecosysteem. Hij introduceerde seksuele inhoud en grof taalgebruik op netwerk-tv voordat het cool was. Hij verbond shows via netwerken.
Is het hem altijd gelukt? Nee. Maar hij veranderde altijd het spel.
De vraag is niet of Bochco een goede producent was. De vraag is hoeveel van onze favoriete programma’s er bestaan, omdat hij besloot de envelop te pushen totdat deze scheurde.
De envelop scheurt nog steeds. Elke keer dat een show eindigt en je het volgende seizoen laat hangen, kijk je naar het werk van Bochco.
