De serie draait sinds september 1968. Dat maakt 60 Minutes de langste continu lopende primetimeserie in de Amerikaanse televisiegeschiedenis. Een baanbrekend nieuwsprogramma. Een standaard voor onderzoeksjournalistiek die iedereen probeert te kopiëren.
Maar de glans is niet meer wat het was.
De show heeft 26 Peabody Awards opgeleverd. Het heeft meer Emmy Awards voor nieuws- en documentaireprogrammering dan welke andere primetimeshow dan ook. De prijzenkast is vol. De reputatie is solide.
Toen kwam eind 2010.
De Me Too-beweging heeft CBS hard getroffen. Een correspondent en een uitvoerend producent werden ontslagen. Het ging niet alleen om dat moment. Beschuldigingen van seksueel wangedrag op de werkplek dateerden al vóór de krantenkoppen. De cultuurschok was reëel.
Fast forward naar het midden van de jaren 2020.
Bari Weiss nam het roer over als president van CBS News. Ze begon veranderingen door te voeren. Geen kleine aanpassingen. Structurele verschuivingen. Het soort dat mensen nerveus maakt.
Correspondenten en producenten begonnen vragen te stellen. Niet alleen over de volgende opdracht. Over de toekomst van de show zelf.
Waarom de veranderingen van Bari Weiss 60 Minuten opschudden
Waarom voelt een verouderd programma nu kwetsbaar aan?
Het gaat over leiderschap. Weiss bracht een nieuwe visie naar CBS News. Sommigen zien het als een verfrissing. Anderen zien het als een afwijking van het DNA dat het merk heeft gebouwd.
De spanning is voelbaar. Medewerkers twijfelen aan de richting. Ze vragen zich af of de zorgvuldigheid van het onderzoek waar ze bekend om staan nog steeds de prioriteit is. Of als het iets heel anders wordt.
De veranderingen brachten correspondenten en producenten ertoe de toekomst ervan in twijfel te trekken.
Dat is geen gerucht. Dat is de huidige realiteit.
Welk tijdperk van 60 minuten zal overleven?
Welke versie van 60 Minutes duurt? Degene die decennialang primetimenieuws definieerde? Of degene die wordt hervormd door nieuwe bedrijfsmandaten?
De data zijn belangrijk. 1968 was het begin. Eind 2010 waren de afrekening. Het midden van de jaren twintig is de onzekerheid.
De prijzen bieden hier geen antwoord op. De Peabodys en Emmy’s staan achter ons. Ze bewijzen wat de show was. Ze kunnen niet garanderen wat het zal zijn.
Het personeel kijkt toe. Het publiek kijkt.
Niemand weet zeker waar het vervolgens zal landen.
