Suiker gevonden in de buurt van het centrum van de Melkweg verandert dingen. Niet veel. Maar iets.
Het is erythrulose. Je hebt er misschien wel eens van gehoord als zoetstof. Of misschien gewoon omdat frambozen er vol van zitten. Nu vonden astronomen het in een gaswolk nabij het hart van de Melkweg.
De wolk draagt de droge naam G+0,693+0,027. Dat is waar het is. De eerste keer dat deze specifieke suiker buiten ons zonnestelsel is gespot. Voordien was het allemaal laboratoriumtheorie of meteorietschrapen. Dit is ruimte suiker. Bevestigd.
“Suikers zijn belangrijke moleculen… die helpen energie te leveren… en vormen delen van genetisch materiaal.”
Twee grote radiotelescopen in Spanje hebben het waargenomen. Yebes en IRAM. Ze hadden het niet geraden. Ze hebben het signaal vergeleken met patronen die hier in laboratoria op aarde zijn gemeten. Het is geen toeval.
We zijn meestal geobsedeerd door water en koolstof. Dat zijn de zware slagmensen voor levenszoekers. Maar je hebt ook energieopslag nodig. Structuur. Suikers doen dat.
Izaskun Jiménez-Serra schreef mee aan het onderzoek in Nature Astronomy. Ze merkte op dat de detectie werkte vanwege gevoelige apparatuur en een gelukkige plaatsing. De doelwolk is chemisch rijk. Als een buffet voor astrochemici.
Dit is waarom het ertoe doet. Erythrulose is op een vreemde manier verbonden met threose. Nog een suiker. Die zou de eerste nucleïnezuren kunnen hebben gebouwd. Dat werd RNA. Dat werd DNA. Je ziet de lijn.
Prebiotische chemie. Het gebeurt voordat cellen bestaan. Gewoon atomen die dansen in de kou.
Suiker is niet nieuw in het ruimtenieuws. Ribose verschijnt in asteroïden. Glucose ook. OSIRIS-REx bracht monsters terug van Bennu en raad eens? Beiden waren er. De toolkit van de biologie lijkt draagbaar.
Het oude probleem? Wetenschappers konden erythrulose niet op de vroege aarde laten gebeuren. Labsimulaties zijn mislukt. Te weinig product. De omstandigheden ondersteunden niet voldoende concentratie om het leven een vliegende start te geven.
Tot nu toe.
Als erythrulose zich vormt in stofkorrels voordat een planeet bestaat, heeft deze de planeet niet nodig om hem te maken. De ruimte zelf kookt het. Dan komt de steen. Het brengt de suiker met zich mee.
Dus misschien heeft de aarde haar oorspronkelijke inventaris geërfd van het koude vacuüm.
Wat komt er daarna?
Het team wil op jacht gaan naar grotere moleculen. Directe voorlopers van RNA. Ze willen zien hoe ver de chemie reikt voordat de zwaartekracht zelfs maar dingen in werelden begint samen te klonteren.
We blijven stukjes vinden. Waarom zijn wij verrast?
“We willen begrijpen hoe ver de chemie vóór het leven kan vorderen voordat er planeten worden gevormd.”
Het universum kookt. We zijn net begonnen met proeven. 🌌
Is het leven?
Nog niet. Maar de ingrediënten liggen zeker op het aanrecht.
