Het gaat niet om het doorsnijden van spieren of het boren in botten.
Gewoon kralen.
Kleine, kleine kraaltjes die de stroom blokkeren.
Voor Cynthia Schraf-Fletcher 74 was het een reddingslijn.
Nadat haar eerste knievervanging haar met complicaties en aanhoudende problemen had achtergelaten, zocht ze naar een uitweg. Ze vond het bij embolisatie van de geniculaire slagader.
Of GAE zoals de specialisten het noemen.
Bijna een jaar later zegt ze dat de behandelde knie vrijwel identiek aanvoelt als de vervangen knie.
Bijna.
Hoe het eigenlijk werkt
De pijn is niet altijd het gewricht zelf dat wegslijt.
Vaak is het de ontsteking. De boze, gezwollen bloedvaten die zich rond de kniecapsule verzamelen wanneer artrose toeslaat.
Leigh Casadaban MD, een interventioneel radioloog aan de Universiteit van Colorado, legt de logica eenvoudig uit.
De meeste behandeltrajecten zijn botte instrumenten.
Pillen. Steroïden. Fysiotherapie. En als die niet lukken, krijg je een nieuwe knie.
Totale vervanging.
“Er is echt niets tussenin geweest voor patiënten.”
GAE zit precies in het midden.
Het blokkeert de geniculaire slagaders die de ontstoken weefsels voeden. Geen bloedstroom betekent geen brandstof voor de ontsteking.
De zwelling neemt af.
De pijn neemt af.
Casadaban noemt het veelbelovend maar nauwkeurig.
Het beste voor milde tot matige gevallen, hoewel het ook bij ernstige pijn werkt. Verwacht alleen geen wonderen als het bot tot stof wordt vermalen.
Ongeveer 70 procent van de patiënten rapporteert fenomenale resultaten.
Sommigen zien hun pijnscores halveren. Anderen worden wakker en beseffen dat ze helemaal geen pijn hebben.
Schraf-Fletcher ging weer tuinieren. Naar stationair fietsen.
Een leven zonder de pijnlijke greep van chronische pijn.
Binnenin de katheter
De procedure is kort.
Eén tot twee uur. Onder verdoving blijft u wakker maar ontspannen.
Een radioloog vindt de dijbeenslagader meestal in de lies. Leidt een dunne katheter tot aan de knie. Gebruikt röntgenstralen en contrastkleurstof om het territorium in kaart te brengen.
Dan gaan de kralen erin.
Ze nestelen zich in de kleine slagaders die de ontstoken zones voeden. Blokkeer de stroom.
Het is mechanisch. Rustig. Efficiënt.
Je gaat dezelfde dag naar huis.
Rust een paar dagen uit. Laat het lichaam zich aanpassen aan de nieuwe circulatiekaart.
De techniek ontstond ruim tien jaar geleden in Japan.
De FDA merkte het op. Sinds 2019 is er voor verschillende GAE-tools een baanbrekende apparaatstatus toegekend.
Het is niet langer een experimentele randgeneeskunde.
Het is reguliere orthopedie die iets nieuws probeert.
Zal de opluchting standhouden?
De tijd zal het leren, maar de eerste cijfers zien er sterk uit.
Casadaban wijst op Japanse studies die vier jaar bestrijken.
Eén poliklinische procedure. Vier jaar beheersbare pijn.
In de VS ondersteunen tweejaarlijkse gegevens soortgelijke trends.
Als de knie in eerste instantie reageert, blijft deze meestal gelukkig.
“Hopelijk passen we iets aan het gewricht aan.”
Hij voert momenteel proeven uit om te bewijzen wat er precies verandert. Kijkend naar de gewrichtsvloeistofchemie. Het testen van nieuwe apparaten zoals Nexsphere-F die tot doel hebben de ontstekingsvaten nog effectiever te blokkeren.
“Symptoomverlichting kan jaren duren.”
Is dit de toekomst voor elke joint?
Misschien.
Onderzoekers kijken al naar de schouder. Tenniselleboog. De onderkant van de voet.
Frozen shoulder veroorzaakt net als knieartrose ellende. Plantaire fasciitis verpest de ochtenden.
Waarom stoppen bij de knie?
De biologie is vergelijkbaar. Het ontstoken vasculaire netwerk zou de gemeenschappelijke noemer kunnen zijn van een tiental pijnlijke aandoeningen.
Schraf-Fletcher kijkt terug op haar operatie en heeft alleen spijt van de vertraging.
Ze zou willen dat ze GAE eerder had geprobeerd.
Anderen zien haar de kliniek uitlopen.
Ik hoop dat het niet alleen maar een goed jaar is.
Maar wie weet.
