De Communicatiewet van 1934 bestaat technisch gezien nog steeds. Het is een oude wet die eist dat kandidaten voor een openbaar ambt gelijke zendtijd krijgen. De logica was toen eenvoudig. Als de ene kant instapte, moest de andere kant volgen. Maar de regels zijn altijd rommelig geweest. Er zijn uitzonderingen. Live nieuwsverslaggeving krijgt een pass. Documentaires zijn vrijgesteld. En aangezien de wet tientallen jaren ouder is dan kabel en streaming, hoefden die platforms zich überhaupt nooit aan deze uitzendregels te houden.
Dan is er nog de maas in de talkshow. Sinds 2006 zijn talkshows op televisie grotendeels van de baan. De FCC beschouwt ze als entertainment, niet als nieuws. Dat onderscheid was van belang tot 2026.
FCC-voorzitter Brendan Carr begon die vrijstelling goed te bekijken. Hij begon zich af te vragen of talkshows echt dezelfde gratis pas verdienen die ze al twintig jaar hebben. De druk werd hard toen The View een kandidaat uit de Democratische Senaat uit Texas op hun set uitnodigde. Carr startte een onderzoek naar de show. Deze maatregel veroorzaakte schokgolven door de sector.
Stephen Colbert voelde de kou onmiddellijk. Hij was van plan om Senaatskandidaat James Talarico te interviewen. Maar de advocaten van CBS kwamen tussenbeide. Zij adviseerden het af. De angst was reëel. De FCC zou een beroep kunnen doen op de gelijke tijdsbepaling. Als ze dat zouden doen, zou Colbert elke andere kandidaat moeten uitnodigen die zich kandidaat wilde stellen voor die Senaatszetel. Het is een logistieke nachtmerrie. De meeste shows kunnen dat niet betalen.
Dus maakte Colbert een draai. Hij heeft het interview niet afgezegd. Hij heeft het gewoon verplaatst. Hij plaatste het volledige gesprek op YouTube. Het is een slimme oplossing. Onlineplatforms zijn niet gebonden aan de wet van 1934. Geen gelijke tijdregel daar. Gewoon inhoud.
Deze situatie wijst op een groeiende spanning. Omroepregulatoren heroverwegen wat telt als ‘nieuws’ versus ‘entertainment’. Talkshows vervagen die grens elke dag. Maar als de FCC besluit de maas in de wet te dichten, verandert het landschap van de ene op de andere dag. Kandidaten zouden talkshows overspoelen om hun moment te claimen. Of gastheren zouden de politiek volledig vermijden om veilig te blijven.
Mensen verwarren dit vaak met de Fairness Doctrine. Niet doen. Ze zijn anders. De Fairness Doctrine verplichtte omroepen controversiële kwesties van publiek belang te presenteren. Het werd grotendeels ingetrokken in 1987. De gelijke-tijdregel staat nog steeds in de boeken. Het wordt alleen maar moeilijker om te negeren.
Waarom doet dit er nu toe? Omdat internet de macht verlegde. Omroepen controleerden vroeger de poort. Nu kunnen kandidaten rechtstreeks online naar kijkers gaan. De zet van Colbert bewijst dat. Maar wat gebeurt er als de FCC besluit de oude regels af te dwingen voor de weinige resterende mazen in de uitzending? De ethergolven kunnen veel luider worden. Of een stuk rustiger. We zullen zien.
