Het verhaal is aan het veranderen.
Vroeger dachten we dat de vroege landwandelende voorouders als kikkers leefden. Zwem in het water. Luik met kieuwen. Dan, op een dag, verander je in volwassenen. Een klassieke metamorfose. Een brug over de evolutionaire kloof.
Het is intuïtief logisch.
“We zijn er heel lang van uitgegaan… dat deze levenscyclus de kloof zou overbruggen”, vertelde Jason Pardo aan de Chicago kranten. Of misschien is het gewoon niet gebeurd.
Jason Pardo en zijn collega Arjan Man groeven fossielen uit Mazon Creek. Ten zuiden van Chicago. Opgegraven tussen de jaren ’60 en ’90, maar pas onlangs echt bestudeerd. Ze komen uit het Carboon. Ongeveer 307 tot 309 miljoen jaar oud.
Ze hebben Embolomeren gevonden. Grote dingen. Twee meter lang als volwassenen. Top roofdieren. Meestal aquatisch. Kleine benen. Goed om naar buiten te klauteren, misschien, maar de meeste dagen brachten ze onder water door.
Hier is de kicker.
Ze vonden twee baby’s. Slechts twee centimeter lang. Prachtig bewaard gebleven. Zachte weefsels zichtbaar. Zelfs dooierzakken.
Bij een kikker? De dooierzak blijft na het uitkomen binnen. Energieopslag. Binnen een paar dagen verdwenen.
Deze Embolomere-kinderen? De dooierzak hing buiten. Zoals jonge vissen. Zoals longvissen.
Maar geen kieuwen. Er hangen geen externe filamenten aan hun hoofd. Larven van amfibieën hebben ze. Ze hebben ze nodig. Om het water in te ademen terwijl ze groeien.
Pardo noemt de ontbrekende kieuwen het ‘rokende pistool’.
Geen kieuwen. Buiten dooier. Een skelet dat eruitzag als een mini-volwassene. Geen kikkervisje. Niet eens in de buurt. De schedel, de ledematen, de ruggengraat – alle onderdelen waren aanwezig. Gewoon verkleind.
“Onze lichamen werken in principe op dezelfde manier… we ondergaan niet het soort snelle… verandering die je bij een kikker ziet”, legt Pardo uit.
Menselijke baby’s zien eruit als kleine volwassenen. Proporties verschuiven. Grootte explodeert. Maar geen drastische biologische reboot.
Dit suggereert dat de vroegste aardse voorouders de dramatische make-over hebben overgeslagen. Ze groeiden gewoon.
Was dit een uitzondering? Misschien. Het team controleerde twee andere soorten tetrapoden vanaf dezelfde plek. Zelfde tijd.
Niets.
Nergens zijn kikkervisjesstadia te vinden. Vroege longvissen? Dezelfde. Coelacanthen? Dezelfde.
“Is het dus onmogelijk dat er een kikkervisjesstadium opdook… en vervolgens verloren ging? Misschien.”
Het is echter uiterst onwaarschijnlijk. De gegevens ondersteunen dit gewoon niet.
John Long van Flinders University ziet dit als een noodzakelijke aanvulling op ons begrip. Een tijdlang beweerden sommige wetenschappers dat je een kikkervisjesfase moest doorlopen voordat je het land kon binnenvallen. Een verplicht biologisch overgangsritueel.
De fossielen zeggen: je had de tussenstap niet nodig.
Dus hoe veroverden ze eigenlijk het droge land? Dat deel blijft… nou ja. Rustig. 🌿
