SimonSignoret: Od zwykłego aktora do symbolu francuskiego kina epoki powojennej

11

Urodzony 25 marca 1921 roku w Wiesbaden, był obywatelem niemieckim, ale później stał się ikoną Francji. Simone Signoret spędziła dzieciństwo w Neuilly-sur-Seine na przedmieściach Paryża. Było to chronione życie klasy średniej. Jako nastolatek często odwiedzał Café de Flore. Było to centrum lewicowych artystów i intelektualistów. Tam poznał pisarza Jacquesa Préverta i reżysera Yvesa Allegreta.

W końcu poślubił Allegrata.

Ale co najważniejsze, postanowił zostać aktorem.

Droga do tego nie była łatwa.

Jego ojciec był Żydem. Sytuacja ta uniemożliwiła mu uzyskanie oficjalnego zezwolenia na pracę w czasie okupacji hitlerowskiej Francji.

Nie mógł dostać dokumentów. Przyjęła więc nazwisko panieńskie matki. Signore. Stało się to jego zawodowym imieniem. Przez wiele lat pracował jako statysta w filmach. Jego celem było przetrwanie, a nie chwała.

Potem wojna się skończyła. Bariery zostały przełamane. Szybko przeszedł od ról drugoplanowych do wiodących. Dowodem tego była jego wczesna rola w L’Auvelle Yvesa Allegry (1945). To samo można powiedzieć o filmie Macadam (1946). Gra prostytutkę. Kobieta z łatwym związkiem. Postacie na marginesie społeczeństwa. Publiczność zareagowała. We Francji stał się gwiazdą dzięki głównej roli w filmie Dédé d’Envers (1948). Ten film jest również znany jako „Dedi”. Zagra kolejną ładną prostytutkę. Upadła bohaterka romantyczna. To ukształtowało jego wczesną karierę.

Jego życie osobiste zbiega się z wzlotami i upadkami zawodowymi. Poślubiła Yvesa Montanda. W ich związku panowała niezgoda. Obaj byli zwolennikami ruchów lewicowych. Polityka uczyniła z nich postacie kontrowersyjne. To przysporzyło im złej reputacji. Simone Signoret zmarła 30 września 1985 roku w Eyr we Francji. Jednak jej bystry i silny wizerunek w branży filmowej pozostaje niezmieniony.

Fabuła kariery Simone Signoret zmieniła się dramatycznie w 1949 roku. W tym roku poznała Yvesa Montanda. Chemia między nimi była natychmiastowa, a wpływ trwały. Rozwiodła się ze swoim ówczesnym mężem, Henri-Georgesem Aglerem, aby w 1951 roku poślubić Montanda. Ten związek zmienił jej rytm zawodowy. Zaczęła ostrożniej wybierać projekty, traktując priorytetowo czas spędzony z nowym partnerem.

Filmy, które wybrała w tym okresie, pokazały jej zasięg. W filmie Jacques’a Beckera Casque d’or (1952), znanym po angielsku jako Golden Marie, zagrała główną bohaterkę. Był to dramat romantyczny, ale Signoret wniósł do tej roli szczególną wrażliwość. Jej występ był ciepły. To było pełne pasji. Nie tylko grała dziewczynę gangstera; zagrała kobietę z głębią.

Następnie ukazały się Les Diaboliques Henri-Georgesa Clouzota (1955). Ton całkowicie się zmienił. Signoret zagrał tu nauczyciela zimnego, wyrachowanego i morderczego. Film to klasyka trzymająca w napięciu, a jej wkład w ten film był mrożący krew w żyłach. Udowodniła, że ​​potrafi przejść od ciepła Casque d’or do chłodu Les Diaboliques, nie tracąc ani chwili.

W tym okresie rozwinęła się także jej twórczość teatralna. Grała z Montandem w Paryżu. Spektaklem była sztuka Arthura Millera „The Crucible”. Wykonali go w latach 1954 i 1955. Odbiór krytyczny był silny. Sztuka została później zaadaptowana do filmu Les Sorcières du Salem z 1957 roku , w którym Signoret ponownie wcieliła się w swoją rolę.

Przełom w filmie „Pokój na górze”

Międzynarodowa sława przyszła w 1958 roku wraz z filmem Pokój na szczycie. To był projekt, który zapewnił jej status światowej gwiazdy. Rola była trudna: była porzuconą starszą kobietą. Signoret grał ją inteligencją i wrażliwością. Spektakl ten głęboko wstrząsnął zarówno publicznością, jak i krytyką.

Potem nastąpiły nagrody. Otrzymała brytyjską nagrodę BAFTA. Otrzymała amerykańskiego Oscara. Te wyróżnienia ugruntowały jej reputację.

Hollywood zadzwoniło do niej po tym sukcesie. Wystąpiła w kilku amerykańskich filmach. Znalazła się jednak gdzie indziej. Wolała pracować we Francji. Przemysł zapewnił jej większą kontrolę i swobodę artystyczną.

Starzenie się jako zaleta

W późniejszych latach Signoret przyjęła role odzwierciedlające jej własną fizyczną rzeczywistość. Filmy takie jak „Le Chat” (1971 lub „Kot”) i „La Vie devant soi” (1977, wydany w języku angielskim jako Madame Rosa ) przedstawiały ją jako ocalałą. Były to kobiety, które walczyły w bitwach. Ich walkę widać było na twarzach.

Twarz Signoreta często opisywano jako pięknie wychudzoną. Nie ukrywała tego. Nie próbowała gloryfikować swojego wyglądu. Ta decyzja przyciągnęła tyle samo uwagi, co jej gra aktorska. Krytycy zauważyli jej szczerość. Wniosła do starszych postaci to samo ciepło, co na początku swojej promiennej urody. Ale tutaj autentyczność była ostrzejsza.

Swoje wspomnienia opublikowała w 1976 roku. Tytuł „La Nostalgie n’est plus ce qu’elle était” można przetłumaczyć jako „Nostalgia nie jest już tym, czym była kiedyś”.