Waarom je deze zomer de larven van zwarte en oranje lieveheersbeestjes niet moet verpletteren

16

Het is half juli. De zon schijnt in de tuin en de rozenstruiken gloeien met felle kleuren. Maar onder deze hitte groeit een stille dreiging. Een groot aantal hongerige bladluizen zwermen fragiele scheuten. Als je goed naar de roos kijkt, zie je misschien vreemde, platte, langwerpige larven zelfverzekerd langs de stengels kruipen. De zwarte huid is ruw en zit vol feloranje vlekken.

Wat is je eerste instinct? Dood het.

Het is als een plaag. Lijkt op een roofdier. Ze proberen de plant te redden en vernietigen hem. Maar misschien heb je zojuist het meest effectieve biologische afweersysteem van je tuin vernietigd. Deze veelgemaakte fout kan op de lange termijn de lokale biodiversiteit en planten beschadigen.

De enge rups is eigenlijk een toekomstig lieveheersbeestje

Op het eerste gezicht lijkt dit wezen op een kleine krokodil in harnas. De felle kleuren sturen gevaarsignalen naar onze hersenen. We associëren dit zwart-oranje patroon met toxiciteit en waarschuwingen. Het is gemakkelijk om van het ergste uit te gaan.

Maar kijk eens beter. Dit is geen slechterik. Dit is de beroemde jeugdfase van het lieveheersbeestje. Wij kennen de volwassen versie. Het is een rode koepel met zwarte stippen die kinderen aantrekt. Voordat hij echter een herkenbare vorm aanneemt, doorloopt hij een lange en actieve groeiperiode als larve.

Door deze ‘lelijke’ insecten te verpletteren worden krachtige natuurlijke vijanden verwijderd. Deze ecosysteemontwerpfase handhaaft het evenwicht zonder menselijke tussenkomst. Een enge blik is slechts een masker. Het schrikt aanvallers af. Het verbergt een heel enge eetlust.

Een krijger die 100 bladluizen per dag eet

De ware kracht van deze bondgenoot komt aan het licht wanneer hij door geïnfecteerde stengels gaat. Volwassen lieveheersbeestjes vliegen van bloem naar bloem. Het is erg stijlvol. Rupsen kunnen niet vliegen. Blijf op de tak. Ik eet het de hele tijd. Kwaliteit is nodig om toekomstige veranderingen mogelijk te maken.

Dit is waar de magie gebeurt.

De larve van het lieveheersbeestje kan tot wel 100 bladluizen per dag azen.

Deze krachtige meststof reinigt rozenbedden effectiever dan traditionele chemische behandelingen. Ze hebben sterke, kleine onderkaken waarmee ze genadeloos kunnen jagen. Ze graven door de bladeren om hun favoriete prooi te vinden. Je kunt onderweg ook andere, minder voor de hand liggende plagen bestrijden.

Deze helper laten gedijen is de gezondste vorm van biologische bestrijding. Het is gratis. Het respecteert de bodem. Het is ongeëvenaard.

Creëer een toevluchtsoord voor onvermoeibare bewakers

Om dit stille leger tijdens de hete zomermaanden in leven te houden, moet je een paar kleine aanpassingen doorvoeren. Het doel is om een ​​optimaal comfortabele omgeving te creëren.

  1. **Schaduw en vocht. Extreme droogte is de vijand. Deze reinigingsmiddelen hebben een beetje frisheid nodig om te kunnen bewegen zonder uit te drogen.
  2. Synthetische producten zijn niet bij de prijs inbegrepen. Chemische stoffen vallen ongedierte en verdedigers aan. Vermijd ze helemaal.
  3. **Wilde ruimte. ** Neem een ​​klein wildgedeelte op in uw tuinontwerp.

Zo kunt u deze nuttige bataljons ondersteunen:

  • Plaats brandnetels en gras in verborgen hoeken. Ze trekken het eerste vrouwtje aan dat gaat spawnen.
  • Zorg voor een dikke laag vegetatieve mulch (minimaal 5 centimeter) bij de wortel van de roos. Hierdoor wordt belangrijk vocht vastgehouden.
    *Zorg voor een kleine schuilplaats met mos of dode bladeren. Het beschermt je tijdens koele nachten.

Door deze zwarte en oranje beesten te leren identificeren en verzorgen, dragen alle landeigenaren bij aan het herstel van ecosystemen. Observatie is vaak effectiever dan systematische vernietiging.

Kun je dus tijdens de wandelingen van volgende zomer de tijd nemen om het gigantische werk van deze individuele bewakers te begroeten voordat je verder gaat, of blijf je op zoek naar een andere vijand?