Het zit in Parmezaanse kaas. Het verbergt zich in paddenstoelen. Spermidine is een van die stille, kleine verbindingen die je lichaam al kent, maar wetenschappers hebben er nog eens goed naar gekeken. En niet vanwege de smaak.
Het doel: de vaccinrespons vergroten bij oudere volwassenen die gewoon niet meer reageren zoals vroeger.
Het schot gaat erin. Het immuunsysteem moet wakker worden, mobiliseren en verdediging opbouwen. Soms wel. Soms, vooral bij oudere volwassenen, knippert het gewoon.
De cellen worden moe. Ze accumuleren schade. De efficiëntie daalt. Dit proces, genaamd immunosenescentie, maakt het schild zwakker. Vaccins werken, ja. Maar de bescherming kan dun zijn. Breekbaar. Niet genoeg.
Dr. Katja Simon en Dr. Ghada AlsaleH, werkzaam bij het Max Delbrück Centrum en de Universiteit van Oxford, besloten een oplossing te testen. Ze keken naar spermidine. Een dagelijkse dosis van zes milligram. Alleen dat.
Waarom spermidine? Omdat het een conciërge in de cel is. Het helpt bij autofagie, wat een mooi woord is voor cellulaire huishouding. Wanneer een onderdeel verslijt, recycleert de cel het meestal. Naarmate we ouder worden, raakt de prullenbak verstopt. Spermidine ontstopt het.
Ze rekruteerden veertig gezonde mensen van rond de 65 jaar. Iedereen kreeg zijn derde COVID-19-prik. Vervolgens slikte de helft van de groep het supplement gedurende 13 weken. De andere helft? Een placebo. Er gebeurde niets voor hen.
Wacht op het resultaat.
Ongeveer een kwart van de deelnemers was ‘non-responder’. Zwakke antilichaamniveaus, zelfs na drie doses. Hun cellen vertoonden duidelijke tekenen van biologische veroudering – meer DNA-schade, tekenen van veroudering. Gebroken onderdelen stapelen zich op.
Diezelfde non-responders slikten de spermidine. Hun antilichamen gingen omhoog. Specifiek tegen SARS-Cov-2. Hun neutraliserende activiteit verbeterde. Hun bloed vocht beter in het laboratorium. De compound verlaagde de verouderingsmarkeringen en schakelde de schoonmaakploeg in.
De veiligheidsgegevens? Schoon. Geen bijwerkingen.
Was dat niet gemakkelijk? Het had niet zo eenvoudig moeten zijn. Maar het was een pilotstudie. Een kleine groep. Je hebt grotere proeven nodig voordat je elk najaar supplementen uitdeelt bij je griepprikken. Werkt het met andere virussen? Wij weten het nog niet.
Voorlopig is het slechts een belofte. Een aanwijzing dat verouderende immuunsystemen misschien niet zo in steen gebeiteld zijn als we dachten. Dat het afval buiten gezet moet worden.
Sommigen ontwikkelen geen sterke bescherming. Zelfs na herhaalde vaccinatie. Hierdoor veranderen de regels voor een specifieke, kwetsbare groep.
Je kunt meer tarwekiemen eten. Of kaas. Het voelt als een lage inzet, nietwaar? Maar voor iemand wiens schild barst, is zelfs een beetje mortel van belang. We wachten nog op de grote onderzoeken. Wij houden de gegevens in de gaten. En we vragen ons af of het antwoord op onze afnemende verdedigingsmechanismen al die tijd op de eettafel heeft gelegen, of gewoon in de cel zelf heeft gewacht, begraven onder de rotzooi van jaren.
