Russell Baker pisał nie tylko o polityce. Dokonał jej sekcji. Uśmiechnięty amerykański felietonista i humorysta obdarzony ostrym dowcipem od dziesięcioleci zamienia absurd władzy w komediowe złoto. Zmarł 21 stycznia 2019 roku w Leesburgu w Wirginii, pozostawiając po sobie dziedzictwo, które na nowo zdefiniowało, kim może być satyryk polityczny.
14.
Urodzony w sierpniu 1925 roku w hrabstwie Loudoun w Wirginii, Baker spędził dzieciństwo niestabilne. Jego ojciec zmarł, gdy miał pięć lat.
Od tego czasu jego matka i jedno z rodzeństwa spakowali się i przeprowadzili między Wirginią, Maryland i New Jersey. Jego koczownicze dzieciństwo dało impuls do napisania niektórych z jego najbardziej poruszających dzieł autobiograficznych.
Z Baltimore do obwodnicy
Pan Baker rozpoczął karierę w biurze prasowym w Maryland. Po ukończeniu Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w 1947 roku dołączył do Baltimore Sun. Pracował tam do 1954 roku, pisząc cotygodniową kolumnę „Z okna na Fleet Street”, w której ukazał się jego wczesny talent do żywego stylu prozatorskiego.
Ale prawdziwa scena czekała go w Waszyngtonie. W 1954 dołączył do „The New York Times” i objął stanowisko w Biurze Waszyngtońskim. Przez osiem lat zajmował się Wielką Trójką: Białym Domem, Departamentem Stanu i Kongresem. Nie tylko przekazał wiadomości; obserwował pracę machiny rządowej i widział komedię w trybach tej machiny.
Na początku lat 60. założył „The Observer”. Była to konsorcjalna rubryka humorystyczna publikowana na stronach redakcyjnych gazet. Cel? Administracje Johna F. Kennedy’ego, Lyndona B. Johnsona i Richarda M. Nixona. Baker używał genialnego humoru, aby z wyrafinowaniem i dowcipem komentować kwestie społeczne i polityczne. Rozśmieszył cię, a potem skłonił do myślenia.
Przeprowadzka do Nowego Jorku i uznanie krytyków
W 1974 Baker przeniósł się do Nowego Jorku. Krajobraz się zmienił, ale misja pozostała ta sama. Nadal naśmiewał się z tematów, ale teraz były one szersze. Podjął się reformy podatkowej, inflacji, strachu, a nawet kulturowego wpływu artysty Normana Rockwella. Za ten ostry i spostrzegawczy komentarz otrzymał w 1979 roku Nagrodę Pulitzera za komentarz.
Jego talent nie ograniczał się do tuszu na papierze. W 1982 roku Baker opublikował książkę Growing Up. Książka, w której z ciepłem i humorem wspomina swoje nomadyczne dzieciństwo, zdobyła w 1983 roku Nagrodę Pulitzera za biografię. W 1989 roku wydał The Good Times, kolejne spojrzenie na jego życie i czasy.
Więcej niż tylko felietonista
Baker był płodnym pisarzem i redaktorem. Jego bibliografia obejmuje Amerykanina w Waszyngtonie (1961), Nie ma powodu do paniki (1964) i Almanach biednego Russella (1972). Redagował także The Norton Book of Light Verse w 1986 i napisał słowa do musicalu Home Again, Home Again w 1979.
Przyszła do niego także telewizja. W 1993 roku zastąpił Alistaira Coopera na stanowisku gospodarza kultowego spektaklu Masterpiece Theatre. W tym samym roku wydał The Russell Baker Book of American Humor, składając hołd takim gigantom jak Benjamin Franklin, Mark Twain i James Thurber.
Ukazał się jego najnowszy felieton „Observer” dla „The New York Times”.
