Juli. Nauwelijks begonnen. En we hebben al twee recordhittegolven achter de rug. Slechts een voorproefje van wat komen gaat.
Mei was warm. Juni was anders. Het VN-weeragentschap noemde het buitengewoon. Dat voelt nu als een understatement. Temper brak niet alleen records. Ze waren ze aan het verpletteren. Over het hele continent.
Er kwam een korte pauze. Toen ging het weer. Er komt nog een golf.
Als dit verkeerd voelt. Het is. Maar het is precies wat we zeiden dat het zou zijn. Wetenschappers wisten dat dit het plan was in een warmere wereld. Gedreven door het verbranden van fossiele brandstoffen. Het vrijgeven van warmtevangende gassen. Het vasthouden van de hitte.
Stefanus Belcher. Hoofdwetenschapper bij het Britse Met Office zegt het eerlijk.
“Door de mens veroorzaakte klimaatverandering heeft deze gebeurtenissen waarschijnlijker en intenser gemaakt.”
Kijk naar de grafieken. Kunnen. Juni. Gemiddelden in heel Groot-Brittannië zijn rood gemarkeerd. Omdat ze zo ver boven normaal waren. Het was niet alleen Londen of het zuiden. Er zijn maar weinig plaatsen ontsnapt.
37.7C raakte Lingwood. Norfolk. Voorlopige cijfers zeggen dat wel. De oude juni-high? 35,6C. Speelt zich af in 1957. Vastgebonden in 1976 vergaten we hoe heet 1976 was. Misschien omdat 37 moeilijker te vergeten is.
Belcher noemt het ontnuchterend. Ik zou het een wake-up-klap noemen.
Ed Hawkins van de Universiteit van Reading zegt dat de marge het probleem is.
“Normaal gesproken verwachten we dat records met tienden worden verbroken. Misschien een graad.”
Twee graden? Meer? Dat maakt het kapot. Merkbaar. Uitzonderlijk. Komt direct na de hitte van mei.
En de luchtvochtigheid. Ach, de luchtvochtigheid.
Het was een dubbele klap. Warmte plus vocht betekent dat je zweet niet meer werkt. Je lichaam kan niet afkoelen. Het zit daar gewoon. Vast.
Zelfs de nacht was niet genoeg. Om te herstellen heb je koude nachten nodig. Om te resetten. De zon gaat onder, maar de hitte blijft. Slapen wordt onmogelijk.
Cardiff daalde in de nacht van 24 juni niet onder de 23,5°C. Warmste juninacht in Groot-Brittannië. Ooit. Het grootste deel van Engeland en Wales kreeg een ‘tropische nacht’. Waar de temperatuur nooit onder de 20°C komt. Historisch? Zeldzaam. Nu? Verwacht.
“Naarmate de temperaturen op aarde blijven stijgen”, zegt Hawkins, “verwachten we meer tropische nachten.”
Dit was niet alleen een Brits probleem. Europa was aan het koken.
Duitsland noemde het ‘voor de geschiedenisboeken’. Frankrijk noemde het ‘historisch’. De “warmtekoepel” zat daar. De lucht gevangen.
Ruim een dozijn landen hebben hun junirecord gebroken. West-Centraal-Oost-Europa kreeg allemaal een klap te verduren. Sommigen zagen temperaturen boven de 40°C. Zelfs in juni. Normaal gesproken is juli de warmere maand. Niet meer.
Frankrijk en Spanje kenden hun warmste gemiddelde junidagen ooit. Zwitserland? 39°C. Twee graden hoger dan het vorige junirecord.
Sonia Seneviratne van ETH Zürich zag de hitlijsten. Ze was niet verrast.
“Als je weet dat we een opwarmend klimaat hebben…”
Ze zegt dat het niet ongebruikelijk was vergeleken met wat ze studeert.
Waarom Europa? Waarom hier? Aardrijkskunde is belangrijk. Lokale regio’s verwarmen met verschillende snelheden. Europa warmt snel op. Sneller. Het is zichtbaar. Kwetsbaar voor deze sterke spreuken.
Betekent dit dat de volgende zomer heter is dan deze?
Misschien niet. Misschien daalt het. Klimaatverandering is geen rechte lijn. Elke zomer. Altijd erger. Zo werkt het niet.
Maar de tendens? De trend is omhoog.
De zomer zal gemiddeld steeds warmer worden. Zolang we koolstof de lucht in pompen. Het is eenvoudige wiskunde. Slechte wiskunde voor ons.
“Totdat we het netto nulpunt bereiken”, zegt Hawkins, “worden de hittegolven heter. En heter. En heter.”
Wij blijven gas op het vuur gooien. Het vuur blijft groeien. Wat denk je dat er dan gebeurt?
De gegevens zijn er. In rood geschreven. Wachten op de volgende zomer.
