Ze moesten er later om lachen. Maar niet toen douanebeambten op Heathrow Airport hen voor het eerst vonden. Er was een illegale lading gala’s met roze borsten uit Australië gearriveerd, waardoor de grensagenten in opstand kwamen. Wie wist dat kaketoes zo grappig konden zijn?
Jimmy Robinson wist wat hij moest doen. Hij had niet alleen een plan. Hij had een locatie.
De vogels hadden een thuis nodig. Er verrees een nieuw nest aan de rand van Bishop Aidkill. Het was tijd om de giechelende vogels naar The Lost Feather te brengen, het nieuwe vogelspektakel in het Kynren Openluchttheater in County Durham.
Jimmy is de curator voor vogels en natuurbehoud van de site. Drie jaar lang heeft zijn team deze plek gebouwd. Het werd gelanceerd in juli, in de nasleep van shows over Vikingen en Victorianen. Maar dit? Dit was anders. Dit ging allemaal over vleugels.
Het nest dat echt werkt
De arena is niet alleen gebouwd om eruit te zien als een vogelnest. Het is één. Dagen nadat het bouwwerk was opgetrokken, trokken zwaluwen de dakspanten binnen. Geen uitnodiging vereist.
Achter het theater met 2.500 zitplaatsen bevinden zich omsloten boomgaarden. De volières herbergen het hele jaar door 170 vogels. Vijfendertig verschillende soorten noemen deze ruimtes hun thuis.
Raven. Kranen. Valken. Ooievaars.
Twee blauwgele ara’s, Peanuts en Coko, hebben manieren. Ze zeggen “alles goed” als het personeel langsloopt. Ze zeggen “tot ziens” als het personeel vertrekt. De gala’s uit dat Heathrow-drama? Ze babbelen zonder te stoppen.
Steller’s zeearenden zijn een heel ander verhaal. Ariadne en Arkas kwamen uit in de wildernis van Rusland en Japan, nu inwoners van Groot-Brittannië. Ariadne heeft een unieke hobby. Ze houdt van vuurwerk. De locatie plaatste haar volière zo dat ze de finale van de avondshow kon bekijken. Uiteraard gezien vanaf de beste plek in huis.
De meeste vogels kwamen uit dierentuinen en privécollecties in heel Europa en Groot-Brittannië. Bij training wordt gebruik gemaakt van positieve bekrachtiging. Geen kettingen. Geen kooien die hen ervan weerhouden te bewegen. Ze leren vliegen voor de shows door aanmoediging, niet door dwang.
Als iemand afdwaalt? Er is een tracker aan boord. Een slechtvalk bezocht onlangs Spennymoor. Ze controleren elkaar.
Voorbij het spektakel: een missie om wilde neven te redden
Is dit alleen voor de show?
Jimmy denkt van niet.
“Ze zijn hier niet alleen voor mensen om naar te kijken”, zegt hij.
The Lost Feather wil een verhaal vertellen. Een verhaal over de lange, gecompliceerde fascinatie van de mensheid voor vogels. Het doel is niet alleen maar applaus. Het is verbinding. Het herinnert je hoe het voelde om gewekt te worden door het ochtendkoor voordat het stadsleven het overstemde.
Bezoekers lopen weg en voelen iets. Als ze vertrekken omdat ze een vogel in hun eigen achtertuin willen helpen, noemt Jimmy dat een geslaagde missie.
Idealiter zouden er meer vertrekken geïnspireerd moeten worden om het veld in te gaan. Instandhoudingswerk is waar het echte verhaal ligt.
Fokprogramma’s voor ernstig bedreigde diersoorten
Kynren stopt niet bij entertainment. De attractie is actief betrokken bij het redden van zijn wilde verwanten.
Er zijn fokprogramma’s aan de gang. De inzet is hoog. Afrikaanse grijze kraanvogels zijn bedreigd. Afrikaanse witruggieren? Ernstig bedreigd.
Gieren krijgen vaak een slechte omslag. Ze zijn niet ‘slecht’. Ze zijn essentieel. Als aaseters verwijderen ze op fenomenale schaal tonnen afval. Verlies je ze? Je verliest een cruciale ecologische rol. De gevolgen zouden verwoestend zijn.
“We vragen de vogels niet om iets onnatuurlijks te doen”, merkt Jimmy op. “We vragen hen om te doen waarvoor ze miljoenen jaren lang zijn geëvolueerd: vliegen.”
Elke vlucht is een verrijking. Elke vlucht is oefening. Voedsel is afkomstig van toegewijde leveranciers. Ze behouden hun gezondheid.
De winters zijn wreed in County Durham, maar de volières blijven warm. “Knus en warm”, zegt Jimmy. Zijn team fungeert buiten het seizoen als de “ultieme hotelservice”. Wanneer vogels terugkeren van het vliegen, is de kamer gemaakt. Handdoeken vers opgevouwen. Klaar voor retour.
Kom regen, kom zonneschijn, het personeel is er. Gezondheid volgen. Zorgen voor geluk. Ervoor zorgen dat deze wezens van vitaal belang blijven voor de geschiedenis en toekomst van onze planeet.
Klaar om op te stijgen
Het project is letterlijk klaar voor de start.
The Lost Feather sluit zich aan bij andere epische optredens in Kynren, maar de focus blijft scherp. Niet alleen over het verleden. Niet alleen op show. Over overleven.
Natuurbeschermers kijken met scepsis naar deze ruimtes. Dierenactivisten hebben terechte zorgen. Toch gebruikt Kynren de aantrekkingskracht om vooruit te komen. Vervang het wild niet. Help het.
De gala’s zijn er nog steeds. Weg giechelen. Ver weg van Australië, maar onderdeel van iets groters.
Jimmy Robinson biedt geen platitudes. Hij biedt resultaten. Door deze vogels, door de geschiedenis die ze vertegenwoordigen, door het pure, chaotische geluid ervan, loopt een draad terug naar de natuur.
Kunnen wij luisteren? Of is het alleen maar lawaai totdat het vuurwerk begint?
