Lev Landau: Nobelprijswinnaar die de Sovjet-fysica definieerde

15

Lev Landau werd geboren op 22 januari 1908 in Bakoe. Het maakte destijds deel uit van het Russische rijk. Hij stierf op 1 april 1968 in Moskou. De man was een Sovjet-natuurkundige. Hij studeerde niet alleen natuurkunde. Hij hielp bij het opbouwen van het moderne begrip ervan.

Nadat hij was afgestudeerd aan de Leningrad State University, ging hij naar het noorden. Niet in de zin van de kaart. In intellectuele zin. Hij studeerde aan het Niels Bohr Instituut in Kopenhagen. Het was een groot probleem. Bohr was een reus. Landau heeft van de besten geleerd.

Wat deed hij eigenlijk? Hij werkte aan lage temperatuurfysica. Atomaire dingen. Kernfysica. Vaste stoffen. Sterren energie. Plasmafysica. De lijst is lang. Het werk was diepgaand.

Mensen herinneren zich hem om één ding. Vloeibaar helium. De ontdekking van dit fenomeen leverde hem in 1962 de Nobelprijs op. Het was een grote erkenning. Maar de prijs was slechts het topje van de ijsberg.

Zijn naam is aan dingen verbonden. Veel dingen.
– Landau-diamagnetisme
– Landau-niveaus
– Landau-demping
– Landau-energiespectrum
– Landau-bezuinigingen

Er is zelfs een instituut naar hem vernoemd. Landau Instituut voor Theoretische Fysica in Moskou. Het bestaat nog steeds. Het draagt ​​zijn naam omdat hij dit vakgebied heeft helpen vormgeven.

Waarom is dit vandaag de dag belangrijk? Omdat deze concepten niet alleen geschiedenis zijn. Het zijn hulpmiddelen. Ze worden momenteel gebruikt in onderzoek. In gecondenseerde materie. In plasma. in de sterren. Landau beschreef niet alleen de wereld. Hij gaf ons de taal om het te beschrijven.

Hij was stoer. Hij was briljant. Hij was Sovjet. Maar hij was ook universeel. Zijn werk overstijgt grenzen. Het duurde tientallen jaren.

Je vraagt ​​je misschien af ​​of zijn theorieën waar zijn. Dat doen ze. Ze worden getest. Opnieuw getest. Ze vormen een groot deel van de ruggengraat van de moderne theoretische natuurkunde. Niet alles. Maar veel.

De man stierf in Moskou. Het werk leeft voort. In vergelijkingen. In laboratoria. In de manier waarop wij koude materie begrijpen.