Colleen Moore speelt niet alleen een flapper. Hij is modieus. Als je je de jaren twintig voorstelt, stel je je waarschijnlijk kort haar, korte rokjes en de roekeloze energie voor die Moore in elk beeld bracht. Hij was meer dan alleen een stomme filmacteur. Hij was een bepalende figuur van het jazztijdperk.
Moore, geboren op 19 augustus 1900 in Port Huron, Michigan, begon zijn carrière in de stoffige wereld van het Westen. Ze begon als leading lady van Tom Mix. Dit is een solide begin. Hij veranderde echter snel zijn houding. Hij werd een volmaakte rapper en toonde een komisch vermogen dat door velen over het hoofd werd gezien.
Zijn filmografie is als een geschiedenis van veranderende smaken. Hij speelde in “Youth on Fire” (1923). Dit werd gevolgd door “Naughty but Kind” (1927). Latere werken omvatten Synthetic Crime (1929) en Why Be Good? (1929) bevestigde zijn standpunt. Dit zijn niet zomaar films. Het zijn culturele artefacten.
Moore liet ook zien dat hij met gratie overweg kan met komedie. Zie Irene (1926). Zie Orchidee en nerts (1927). Dat talent heeft hij. Hij was nog niet uitgepraat toen hij de stem hoorde. Zijn 100 films bevatten ook toespraken. Een opmerkelijk werk was The Power and the Glory (1933), waarin hij het podium deelde met Spencer Tracy.
Van het witte doek naar de aandelenmarkt
Dit is waar het verhaal interessant wordt. Naarmate de sector verandert, verdwijnen de meeste actoren of hebben ze het moeilijk. Moore deed het tegenovergestelde. Hij werd rijk. Het gaat niet alleen om de salarissen van beroemdheden.
Via haar tweede en derde echtgenoot kreeg ze een financiële basis. Beiden zijn effectenmakelaars. Onder hun leiding leerde Moore de kneepjes van de markt. Hij investeert gewoon niet. hij leerde. Hij begrijpt hoe rijkdom werkt.
Deze kennis leidde tot een andere carrière. In 1968 schreef hij een autobiografie genaamd “Silent Stars”. Maar daar stopte hij niet. Ze schreef in 1969 ‘Hoe vrouwen geld verdienen op de aandelenmarkt’. Dit is een praktische gids. Handboek voor financiële onafhankelijkheid.
Zadelkasteel
Zijn eigenaardigheden zijn net zo beroemd als zijn films. Moore is een verzamelaar. Ik verzamel vooral poppen. Maar het is niet zomaar een pop. Hij bouwde uitgebreide poppenhuizen.
Het resultaat is Colleen Moore’s poppenhuis. Dit boek, gepubliceerd in 1935, beschrijft zijn collectie en de enorme structuren die hij creëerde. Dit is geen speelgoed. Dit is een meesterwerk van vakmanschap.
Dollhouse en haar collectie zijn permanent tentoongesteld in het Chicago Museum of Science and Industry. Dat is waar ze blijven. Dit is het bewijs dat een mooi gezicht alleen niet genoeg is voor een vrouw.
Moore stierf op 25 januari 1988 in Paso Robles, Californië. Hij liet een erfenis achter die zich niet gemakkelijk laat categoriseren. Hij is niet alleen een stille ster. Hij is een investeerder. auteur. curator.
Houdt hij meer van geld dan van applaus? We weten het niet zeker.
