Colleen Moore to nie tylko aktorka wcielająca się w podlotkę. Jest stylowa. Jeśli wyobrazisz sobie lata dwudzieste, prawdopodobnie zobaczysz krótkie włosy, krótkie spódniczki i lekkomyślną energię, jaką Colleen wnosiła do każdego zdjęcia. Była kimś więcej niż tylko aktorką kina niemego. Stała się wybitną postacią epoki jazzu.
Urodzona 19 sierpnia 1900 roku w Port Hune w stanie Michigan Moore rozpoczęła karierę w zakurzonym świecie westernów. Została główną aktorką Toma Mixa. To był solidny początek. Szybko jednak zmieniła swój wizerunek. Została wirtuozką komedii i wykazała się talentem komediowym, który przez wielu był niedoceniany.
Jej filmografia jest jak historia zmieniających się gustów. Zagrała w filmie Młodzież w ogniu (1923). Następnie pojawił się film Niegrzeczny, ale miły (1927). Późniejsze dzieła, takie jak „Synthetic Crime” (1929) i „Why Be Good?” (1929) zatwierdził jego status. To nie tylko filmy. Są to artefakty kulturowe.
Moore pokazała także, że z wdziękiem radzi sobie z rolami komediowymi. Spójrz na Irenę (1926). Spójrz na Orchidea i norka (1927). Miała taki talent. Nie zakończyła kariery w filmie niemym, gdy pojawił się dźwięk. Wśród jej 100 filmów znajdują się także talkie. Jednym z jej znaczących dzieł był „The Power and the Glory” (1933), w którym grała ze Spencer Tracy.
Ze srebrnego ekranu na giełdę
W tym miejscu historia staje się interesująca. Wraz ze zmianami w branży większość aktorów albo zniknęła, albo borykała się z problemami. Moore zrobił odwrotnie. Bogaciła się. Nie chodzi tylko o honoraria aktorskie.
Bazę finansową zyskała dzięki drugiemu i trzeciemu mężowi. Obaj byli brokerami. Pod ich przewodnictwem Moore opanował zawiłości rynku. Nie tylko inwestowała. Studiowała. Rozumiała, jak działa bogactwo.
Ta wiedza zapoczątkowała kolejną karierę. W 1968 roku napisała autobiografię Ciche gwiazdy. Ale nie poprzestała na tym. W 1969 roku napisała „Jak kobiety zarabiają na giełdzie”. To jest praktyczny przewodnik. Podręcznik niezależności finansowej.
Zamek lalek
Jej dziwactwa są tak samo znane jak jej filmy. Moore był kolekcjonerem. Szczególnie lubiła kolekcjonować lalki. Ale to nie były tylko lalki. Tworzyła skomplikowane modele domków dla lalek.
W rezultacie powstał Domek dla lalek Colleen Moore. Książka ta, opublikowana w 1935 roku, opisuje jej kolekcję i ogromne konstrukcje, które stworzyła. To nie jest zabawka. To arcydzieło rzemiosła.
Dom lalki i jej kolekcja znajdują się na stałej wystawie w Muzeum Nauki i Przemysłu w Chicago. Tam pozostają. To dowód na to, że kobiecie nie wystarczy sama piękna twarz.
Moore zmarł 25 stycznia 1988 w Paso Robles w Kalifornii. Pozostawiła po sobie dziedzictwo, które trudno sklasyfikować. Nie jest tylko gwiazdą kina niemego. Ona jest inwestorem. Autor. Kurator.
Czy bardziej kocha pieniądze niż poklask? Nie możemy być pewni.
