Het zou een standaard lancering zijn. Gewoon weer een donderdagavond in Xichang. De Long March-3B vloog de toren binnen, terwijl de motoren brulden tegen de vochtige lucht. Toen, dertig seconden later, gooide de natuur een curveball. Een bliksemschicht trof de raket halverwege de vlucht.
Mensen die vanaf de grond toekeken, zagen niet alleen een lichtstreep. Ze schreeuwden. De video die online circuleert, is chaotisch, helder en angstaanjagend dichtbij.
Maar hier is het deel dat meestal niet gebeurt. De raket bleef doorgaan. Het explodeerde niet. Het viel niet in de oceaan. De China Aerospace Science and Technology Corporation (CASIC) bevestigde dat de lading – een communicatiesatelliet – precies volgens schema in een geostationaire baan terechtkwam.
Waarom bliksem in raketten inslaat (en waarom ze meestal overleven)
Je vraagt je misschien af waarom een metalen buis gevuld met explosieven zo gemakkelijk kapot gaat. Het is eenvoudige natuurkunde. Raketten creëren enorme geïoniseerde pluimen wanneer ze de atmosfeer verlaten. Ze worden in feite bliksemafleiders op steroïden.
Dit is geen unieke storing. In feite komt het overleven van een directe aanval vaker voor dan je denkt.
De satelliet zal de communicatie voor het Chinese Tiangong-ruimtestation doorgeven.
De recente lancering van de Long March-3B op 23 juli bewees dat het moderne Chinese ruimteprogramma gebouwd is om tegen een stootje te kunnen. Maar kijk eens terug in de archieven. NASA’s Apollo 12-missie werd tijdens de lancering tweemaal getroffen door bliksem. Tweemaal.
De Saturn V-raket absorbeerde beide bouten. Zeker, sommige niet-essentiële sensoren hadden ‘permanente effecten’, zo blijkt uit rapporten na de vlucht. Maar Charles Conrad, Alan Bean en Dick Gordon landden nog steeds op de maan. De missie ging door.
Dan is er de Russische Sojoez in 2019. De bliksem sloeg kort na de lancering in. De Glasnost-communicatiesatelliet? Succesvol geïmplementeerd.
Welke raketten falen na een blikseminslag?
Dus waarom doet deze ertoe? Want soms gaat het niet goed.
In 1987 kreeg de Atlas/Centaur-67 een klap. Een enkele bout. Maar deze keer veroorzaakte de bliksem een geleidingscomputer. Het voertuig week niet zomaar uit koers; het viel uiteen in de lucht. NASA’s analyse van die ramp wijst erop dat de staking uiteindelijk het uiteenvallen van het voertuig veroorzaakte.
Het verschil? Ontslag. Moderne systemen zoals de Long March-3B en de Apollo Saturn V hadden voldoende back-up of afscherming om het geluid te negeren. De Atlas uit 1987 deed dat niet.
We weten nog steeds niet helemaal welke variabele de doorslag geeft. Is het de hoek van de slag? De fase van de vlucht? Of gewoon geluk?
Voorlopig zoemt de Chinese satelliet in een baan om de aarde en praat met het Tiangong-station. De bliksem deed zijn werk, de raket negeerde het.
Dat is ongeveer zo dicht bij een wonder als techniek maar kan komen. We bouwen ze steeds hoger. De hemel blijft proberen ze neer te halen.
Wie is er aan het winnen?
