Jerome Lowenstein, znany lekarz i zagorzały zwolennik medycyny humanistycznej, zmarł 8 grudnia w swoim domu na Manhattanie w wieku 92 lat. Przez ponad sześćdziesiąt lat był profesorem w Grossman School of Medicine na Uniwersytecie Nowojorskim, gdzie nie tylko promował badania nad nerkami, ale także po cichu utrzymywał tętniącą życiem społeczność literacką.
Kariera na styku medycyny i sztuki
Wpływ doktora Lowensteina wykraczał daleko poza klinikę i laboratorium. Promował bardziej empatyczne podejście do opieki nad pacjentem, wpływając na pokolenia młodych lekarzy na Uniwersytecie Nowojorskim. Sam publikował teksty medyczne, powieść historyczną i eseje, w których podejmował refleksję na temat skrzyżowania nauki i człowieczeństwa.
Jednak jego najbardziej znaczący wkład poza medycyną dotyczył Bellevue Literary Review. Założony w 2000 roku przez Martina Blasera i Danielle Ofri magazyn był hołdem złożonym szpitalowi Bellevue, w którym cała trójka przeszła szkolenie. Review stworzyło wyjątkową niszę, publikując beletrystykę i literaturę faktu, które zgłębiają choroby, zdrowie i kondycję ludzką – historie, w których nauka i sztuka przecinają się.
Niespodziewany Pulitzer
Literacki szlak doktora Lowensteina, zrodzony z tego przedsięwzięcia, nagle zyskał na znaczeniu, gdy magazyn opublikował debiutancką powieść, która zdobyła nagrodę Pulitzera. Książka została odrzucona przez głównych wydawców, zanim została odebrana przez mniejszą prasę, co podkreśliło często arbitralny charakter sukcesu w świecie literackim.
Dziedzictwo humanizmu
Przez dwie dekady dr Lowenstein był redaktorem literatury faktu w Bellevue Literary Review i kierował jego polityką redakcyjną. Jego zaangażowanie zarówno w sztukę uzdrawiania, jak i nauki humanistyczne pozostawiło po sobie dziedzictwo intelektualnej ciekawości i interdyscyplinarnego myślenia.
Życie doktora Lowensteina było przykładem siły łączenia rygorystycznych badań naukowych z głęboką empatią i twórczą ekspresją. Jego praca przypomina nam, że prawdziwy postęp polega nie tylko na pogłębianiu wiedzy, ale także na zrozumieniu ludzkiego doświadczenia, któremu ona służy.
