додому Rozrywka Historia pawany: taniec arystokratyczny i dziedzictwo muzyczne

Historia pawany: taniec arystokratyczny i dziedzictwo muzyczne

To nie był tylko walc w lepszej postawie. Pavane to surowy, majestatyczny taniec procesyjny, który dominował w europejskiej arystokracji od XVI do XVII wieku. Wyobraź sobie oryginalny „czerwony dywan”. Przez około 150 lat to właśnie ten taniec otwierał uroczyste bale. Mniej chodziło o sprawność sportową, a bardziej o pokazywanie drogich, eleganckich sukienek w połączeniu z powolnym, przemyślanym wdziękiem.

Pochodzenie i włoskie korzenie

Skąd wzięła się pawana? Nazwa prawdopodobnie pochodzi od włoskiego padovana, odnoszącego się do Padwy. Taniec prawdopodobnie przeniósł się z Włoch do Francji i Anglii, przechodząc przez Hiszpanię. Na południu Hiszpanii atmosfera była jeszcze bardziej uroczysta. Tam przy poważnych okazjach w kościołach wykonywano pawanę. Wyewoluował z basse danse, wcześniejszego tańca dworskiego, ale przyjął cięższy, bardziej królewski krok.

Jak wykonano pawanę

Jeśli weszło się do pavanu, muzyka grała w rytmie 2/2 lub 4/4. Powoli. Celowo. Główny ruch składał się z kroków do przodu i do tyłu. Tancerze stanęli na palcach i kołysali się z boku na bok. Oni nie tylko maszerowali; utworzyli kolumny par, które okrążyły salę taneczną. Czasami nawet śpiewali razem z nimi. To był pokaz wytrzymałości, a nie szybkości.

Około 1600 roku taniec stał się łatwiejszy. Pojawiło się więcej animowanych kroków, jak np. fleuret – krótkie uniesienie każdej nogi przed kolejnym krokiem. Dzięki temu pawan był mniej pompatyczny i nieco bardziej dostępny. Nigdy jednak nie utraciła całkowicie swojej godności.

Pawana i galliarda

Rzadko widywało się pawanę samotnie. Jak to było w zwyczaju, podążał za nią jej „taniec po”, galiarda. Jeśli pawana była powolnym krokiem na imprezę, to galliarda sama w sobie jest imprezą. Był energiczny, pełen energii i zupełnie inny. To połączenie powolnego, dostojnego tańca z szybkim, żywym tańcem stało się standardowym formatem.

Dlaczego pawana jest ważna w historii muzyki

Połączenie pawany i galliardy stało się prekursorem instrumentalnych suit tanecznych, które stały się popularne w XVII wieku. Kompozytorzy nie ograniczali się tylko do muzyki tanecznej. Przystosowali pawanę do występów czysto instrumentalnych. Można go usłyszeć w padouanach, wchodzących w skład suit Johanna Hermanna Scheina.

Wieki później pawana pozostała w repertuarze klasycznym. Gabriel Fauré napisał Pavane na orkiestrę. Maurice Ravel dał nam Pavane dla zmarłej księżniczki. Prace te nie wymagały tancerzy. Potrzebowali tylko publiczności, która odczułaby wagę tej historii.

Pavana nie była tylko krokiem. To było oświadczenie. I nawet gdy muzyka ucichła, jej echo pozostało w kolejnych suitach.

Exit mobile version