De bemanning van de missie Artemis II staat aan de vooravond van een historische mijlpaal. Terwijl ze hun reis rond de maan voortzetten, staan astronauten Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch en Jeremy Hansen klaar om de mensen te worden die het verst van de aarde in de geschiedenis zijn gereisd, en zelfs de bemanning van de noodlottige Apollo 13-missie overtreffen.
Hoewel deze missie geen landingspoging is, dient ze wel als een kritische ‘padvinder’ voor NASA, waarbij de grenzen van het menselijk uithoudingsvermogen, ruimtevaartuigsystemen en biologische veerkracht in de diepe ruimte worden getest.
Een reis naar het onbekende
De missie is overgegaan van het testen van levensondersteunende systemen in een lage baan om de aarde naar het betreden van de ‘maaninvloedssfeer’, waar de zwaartekracht van de maan het overneemt.
Belangrijke mijlpalen voor de komende maanvlucht zijn onder meer:
– De observatie aan de andere kant: Terwijl de bemanning rond de maan draait, zullen ze getuige zijn van de andere kant van de maan: een gebied dat nog nooit door menselijke ogen is waargenomen. In tegenstelling tot de bekende, vulkanische nabije kant, wordt verwacht dat de andere kant er helderder en grijzer uitziet vanwege de hoge dichtheid aan inslagkraters.
– Radio Black-out: Om ongeveer 18:44 uur blokkeert de Maan de radiosignalen, waardoor de bemanning in een 41 minuten durende communicatie-uitval terechtkomt. Dit is een standaard orbitale procedure, die doet denken aan het Apollo-tijdperk, en is geen reden tot bezorgdheid.
– Maximale afstand: De bemanning bereikt om 19:07 uur het verste punt van de aarde. voordat ze aan hun terugkeerlus beginnen.
– Een zonsverduistering: Na de scheervlucht zal de bemanning een zonsverduistering van 53 minuten meemaken, wat een zeldzame gelegenheid biedt om de zonnecorona en hemellichamen vanuit een diep ruimteperspectief te observeren.
Het menselijk oog als wetenschappelijk hulpmiddel
Terwijl robotorbiters de maan uitgebreid in kaart hebben gebracht, gebruikt NASA de Artemis II-bemanning als “veldwetenschappers.”
De bemanning heeft de taak om fotografie met hoge resolutie vast te leggen en genuanceerde details op te merken, zoals specifieke texturen, kleuren en lichtomstandigheden, die sensoren mogelijk over het hoofd zien. Dit menselijke perspectief is van cruciaal belang voor het plannen van toekomstige landingsplaatsen. Door het terrein, oude lavastromen en bergketens te observeren, geven de astronauten een ‘fysieke realiteit’ aan de gegevens, waardoor NASA de geologische geschiedenis van het maanoppervlak beter kan begrijpen.
Wetenschap voorbij de sterren: de biologie van de diepe ruimte
Een van de meest kritische componenten van deze missie is onzichtbaar voor het blote oog. De bemanning heeft AVATAR-chips (A Virtual Astronaut Tissue Analog Response) bij zich – in wezen ‘organen op een chip’.
Deze apparaten ter grootte van een duim bevatten monsters van het beenmerg van de astronauten. Omdat microzwaartekracht en blootstelling aan straling (buiten het beschermende magnetische veld van de aarde) het DNA en de botdichtheid kunnen veranderen, zullen deze chips wetenschappers in staat stellen het volgende te bestuderen:
– Bloedcelvorming: Hoe beenmerg zich in de ruimte ontwikkelt.
– DNA-integriteit: Veranderingen in telomeren, die verband houden met het verouderingsproces.
“Dit is een pioniersmissie voor NASA”, zegt Lisa Carnell, directeur van de afdeling biologische en natuurwetenschappen van NASA. “Het vergroot echt onze kracht van wat we kunnen doen.”
De logistiek van overleven: ruimtevoedsel en moreel
Zelfs op het gebied van ruimteverkenning blijven de basisprincipes van overleven essentieel. Het dieet van de bemanning is een uitgekiend evenwicht tussen voeding, veiligheid en psychologie.
Om te voorkomen dat drijvende kruimels gevoelige elektronica beschadigen, is voedsel zorgvuldig samengesteld. Het menu voor hun flyby-dag omvat alles, van roerei en mangosalade tot runderborst en macaroni en kaas. Naast alleen maar calorieën benadrukken NASA-voedselwetenschappers dat gedeelde maaltijden van vitaal belang zijn voor het moreel van de bemanning.
Zoals astronaut Christina Koch opmerkte, zorgt het delen van een maaltijd in de leegte van de ruimte voor een gevoel van ‘saamhorigheid’, waardoor de missie met hoge inzet in sommige opzichten aanvoelt als een ‘kampeertrip’.
Conclusie:
De Artemis II-missie is meer dan een vlucht over afstand; het is een geavanceerd wetenschappelijk laboratorium. Door biologische reacties op de verre ruimte te testen en menselijke observatie te gebruiken om de maan in kaart te brengen, legt NASA de essentiële basis voor het volgende tijdperk van maanverkenning en de uiteindelijke menselijke aankomst op de maan.
