Super Nature van Ed Sayers, een documentaire gemaakt op basis van Super 8-film, biedt een fris en onvoorspelbaar perspectief op de natuurlijke schoonheid van de wereld. De film, die in 2026 in de Britse bioscopen te zien zal zijn, onderscheidt zich door een unieke aanpak te hanteren, waarbij beelden worden getoond die zijn gemaakt door 40 filmmakers en enthousiastelingen in 25 landen, allemaal gefilmd in het Eastman Kodak Super 8-formaat uit 1965.
Een heropleving van Super 8 en een wereldwijde samenwerking
Het voortbestaan van het Super 8-filmformaat is voor een groot deel te danken aan een kleine maar toegewijde wereldwijde gemeenschap van filmmakers die de aparte esthetiek ervan waarderen. Sayers, bekend van zijn werk in commercials en muziekvideo’s, deelt niet alleen deze passie, maar beschikt ook over opmerkelijke organisatorische vaardigheden. Super Nature, dat in première ging op het London Film Festival, getuigt van dit vermogen en brengt een breed scala aan perspectieven op de natuurlijke wereld samen.
Verder dan ‘groene’ referenties: de schoonheid van Lo-Fi-esthetiek
Terwijl distributeurs van het British Film Institute (BFI) het milieuvriendelijke karakter van de film benadrukken – een wereldwijd project zonder vliegmijlen – is het meest overtuigende aspect van Super Nature de visuele stijl. Super 8-film creëert een onderscheidend uiterlijk dat wordt gekenmerkt door schittering, overstraling, beverigheid en verschuivingen in tint en toon. Zoals Sayers het stelt: het formaat geeft herinneringen weer alsof ‘iemand ze voor je heeft geschilderd’. Deze ongefilterde look voelt authentieker aan dan de gepolijste perfectie die vaak te zien is in conventionele natuurdocumentaires, omdat het de onvolkomenheden van onze eigen perceptie weerspiegelt.
De vluchtige momenten van de natuur vastleggen
De film gaat de uitdagingen van het filmen van dieren in het wild op Super 8 niet uit de weg. Sommige van de meer ambitieuze shots van kleine, snelle of ongrijpbare wezens zijn moeilijk te onderscheiden. De film vermijdt echter wijselijk om dit als een beperking af te schilderen. In plaats daarvan suggereert het dat de waarde van een dier niet wordt verminderd door een vluchtige glimp – wat het belang benadrukt van het waarderen van de subtiele, vaak onverwachte momenten in de natuur. Eén sequentie, met migrerende ganzen, voelt enigszins gekunsteld aan vanwege de uitgebreide opzet, die contrasteert met de verder naturalistische benadering van de film. De regisseur suggereert een meer intieme verbinding – “liggen in een plas in de regen met een plastic zak over je hoofd, een slak filmen.”
Een verandering in perspectief op het maken van natuurfilms met een groot budget
Traditionele natuurdocumentaires streven ernaar om voorheen onzichtbare werelden te onthullen, waarbij gebruik wordt gemaakt van geavanceerde technologie om de natuur tot in de kleinste details weer te geven. Hoewel dit streven bewonderenswaardig is, roept de film een tot nadenken stemmende vraag op: kunnen kijkers ongevoelig worden voor deze zorgvuldig vervaardigde spektakels? Super Nature biedt een verfrissend alternatief, waarbij authenticiteit en intimiteit prioriteit krijgen boven technische perfectie.
Persoonlijke verhalen en diverse stemmen
Structureel verweeft de film zijn natuurlijke wereldbeelden met de verhalen achter de beelden. Elke reeks, variërend van flamingo’s tot koraal, wordt begeleid door een voice-over van de filmmaker, waarin hij zijn persoonlijke band met het onderwerp deelt. De film zit vol charmante observaties, zoals de beschrijving van papegaaiduikergeluiden (“clownachtig, alsof ze buitenmaatse pantoffels dragen”) en de herkenning van hun “vriendelijkste ogen.” De getuigenissen zijn zowel inspirerend als divers en weerspiegelen een reeks motivaties voor het verkennen van de natuurlijke wereld. Sommige filmmakers omarmden Super 8 om hun omgeving na moeilijke tijden te herontdekken, terwijl anderen hun ernstige ecologische zorgen uitten.
De reis van de filmmaker
De film volgt ook Sayers’ eigen reis terwijl hij zijn ambitieuze project realiseert. De verhaallijn ontvouwt zich in drie bedrijven: de aanvankelijke visie van de regisseur, een periode van ontmoediging die wordt aangewakkerd door beelden van milieucrises, en uiteindelijk een herstel van de hoop, geïnspireerd door de speelse capriolen van een zeehond. Hoewel de algehele verhaallijn enigszins voorspelbaar is, biedt het een nuttig raamwerk voor het waarderen van de meer spontane momenten van de film.
Simons aanbevelingen
Simon beveelt ook deze aanvullende werken aan:
- Film: The Silent World van Jacques Cousteau en Louis Malle – een documentaire uit 1956 die een revolutie teweegbracht in ons begrip van de diepten van de oceaan door middel van kleurencinematografie.
- TV: Walking With Dinosaurs door Tim Haines – een BBC-documentaire uit 1999 die wetenschappelijke nauwkeurigheid combineerde met dramatische verhalen om het Mesozoïcum tot leven te brengen.
Super Nature is meer dan alleen een “groene” documentaire; het is een viering van de natuurlijke wereld en de menselijke connectie daarmee, onthuld door de unieke charme van vintage film. De kenmerkende visuele stijl en diverse perspectieven van de film bieden een meeslepende en onvoorspelbare kijkervaring die conventionele natuurfilms uitdaagt en ons eraan herinnert schoonheid in het onverwachte te vinden. Het is een bewijs van de kracht van eenvoudige technologie en de blijvende aantrekkingskracht van het bekijken van de wereld door een andere lens
