Jupiters maan Europa herbergt een enorme, verborgen oceaan onder zijn ijskoude omhulsel – een leidende kandidaat in de zoektocht naar buitenaards leven. Nieuw onderzoek suggereert dat een voorheen over het hoofd gezien proces essentiële chemische bouwstenen van het oppervlak naar deze oceaan zou kunnen brengen, ondanks de extreme omstandigheden.
De uitdaging van bewoonbaarheid
De Europese oceaan, waarvan men denkt dat deze tweemaal zoveel water bevat als die van de aarde, is beschermd tegen zonlicht en heeft geen vrije zuurstof. Al het leven daar zou waarschijnlijk afhankelijk zijn van chemische energie, maar het aanleveren van de noodzakelijke ingrediënten door de dikke ijslaag was een grote wetenschappelijke puzzel. Oppervlakteoxidatiemiddelen, gecreëerd door de intense straling van Jupiter, zijn de sleutel tot deze energie, maar hoe ze in de oceaan terechtkomen was onduidelijk.
Een langzame afdaling: lithosferisch zinken
Onderzoekers van de Washington State University suggereren dat zinkend ijs het antwoord kan zijn. Dit proces, dat ‘lithosferisch zinken’ wordt genoemd, is analoog aan wat er op aarde gebeurt, waar delen van de aardkorst in de mantel zinken. Op Europa worden zoutrijke ijszakken dichter en zwakker dan het omringende ijs, waardoor ze loskomen en langzaam door de schaal naar beneden dalen.
“Dit is een nieuw idee in de planetaire wetenschap… en is een goed teken voor de vooruitzichten van buitenaards leven in de oceaan.” – Austin Green, Virginia Tech
Hoe het werkt: computermodellering onthult afdalingstijden
Met behulp van computermodellen simuleerde het team de ijsschelp van Europa (ongeveer 30 kilometer dik) onder verschillende omstandigheden. In alle scenario’s daalde het oppervlaktemateriaal af naar de basis van de schaal. Het zinkproces kan 30.000 tot 10 miljoen jaar duren, afhankelijk van de structuur en schade van het ijs. Zelfs matig verzwakt ijs maakte een relatief snel transport van oppervlaktematerialen mogelijk.
Waarom dit belangrijk is: een realistisch traject voor levensondersteunende chemicaliën
De studie suggereert dat zelfs kleine hoeveelheden verzwakking van het Europese ijs dit zinkproces in gang kunnen zetten, waardoor het een efficiënte manier wordt om oxidanten aan de oceaan af te geven. Dit pakt een groot obstakel voor de bewoonbaarheid aan en vergroot de kans op het vinden van leven op Europa.
Volgende stappen: de aanstaande komst van Europa Clipper
NASA’s Europa Clipper-missie, die in 2024 wordt gelanceerd, zal in 2030 bij Jupiter aankomen. Ze zal tientallen close flybys uitvoeren, waarbij de diepte van de oceaan wordt beoordeeld en de potentiële bewoonbaarheid van Europa verder wordt geëvalueerd. De komende gegevens zullen van cruciaal belang zijn om te bevestigen of dit zinkende ijsmechanisme inderdaad een rol speelt.
Samenvattend: De oceaan van Europa ontvangt mogelijk een gestage aanvoer van levensondersteunende chemicaliën via een langzaam maar aanhoudend geologisch proces. Deze ontdekking draagt bij aan het groeiende optimisme rond het potentieel voor buitenaards leven op deze ijskoude maan en onderstreept het belang van aankomende missies zoals Europa Clipper.
