Recent wetenschappelijk onderzoek strekt zich uit van de bacteriële belasting in badkleding tot de muzikale smaak van laboratoriummuizen, waarbij verrassende details over het dagelijks leven en de experimentele methodologie aan het licht zijn gekomen. De bevindingen, gerapporteerd in meerdere onderzoeken, onderstrepen de vaak absurde kruising tussen rigoureus onderzoek en alledaagse onderwerpen.
Franse badkledingregels en hygiënedebatten
Een bijzondere wet in Frankrijk (en sommige Italiaanse regio’s) schrijft voor dat mannen in openbare zwembaden nauwsluitende badkleding moeten dragen, waardoor losse korte broeken verboden zijn. De genoemde reden is hygiëne: lossere kledingstukken zouden verontreinigende stoffen in het water brengen. Een recent onderzoek onder 21 mannelijke academici heeft deze bewering echter betwist. Deelnemers droegen twee uur lang een slip of een korte broek en dompelden deze vervolgens onder in water voor bacteriële testen. De resultaten? Shorts leverden meer bacteriegroei op dan slips, hoewel onderzoekers de eigenaardigheden van het experiment erkenden.
Het onderzoek roept een simpele vraag op: als er bacteriën vrijkomen als ze uit een korte broek worden geperst, is dit dan echt een probleem? De auteurs geven zelf onzekerheid toe en stellen dat de elasticiteit van de slip het contact tussen het rectum en de stof kan verminderen. De vloeistofdynamiek in badkleding blijft onontgonnen, wat heeft geleid tot een oproep tot het indienen van subsidievoorstellen om dit over het hoofd geziene gebied te onderzoeken.
Lego’s Enterprise-D: een gedurfde ontwerpuitdaging
Lego werkt samen met Star Trek om een model van de Enterprise-D van The Next Generation uit te brengen. De strakke rondingen en het gebrek aan rechte lijnen van het schip vormden een aanzienlijke ontwerpuitdaging. De ontwerpers hebben dit opgelost door rechthoekige blokken te gebruiken, maar misten een mooi detail: het model bevat een gouden plaatje met de tekst ‘To boldly go where no one has went before.’
Muismuziekvoorkeuren: Taylor Swift troeft Mozart
Onderzoekers testten de muzikale smaak van laboratoriummuizen en vergeleken Mozart met elektronische dansmuziek, klassieke rock (Nazareth, FireHouse, Whitesnake) en Taylor Swift. Uit het onderzoek bleek dat een groot deel van Mozarts Sonate voor twee piano’s in D majeur zich onder het bereik van het muisgehoor bevindt (2 kHz tot 100 kHz).
Het experiment omvatte een “Mouse Disco Testing Arena” met geluiddichte kamers en verschillende afspeellijsten. Verrassend genoeg toonden muizen geen voorkeur voor welk genre dan ook, behalve het volledig vermijden van Mozart. De studie concludeerde dat muizen klassieke muziek misschien niet zo waarderen als mensen denken.
Deze bevindingen benadrukken de absurditeit van het toepassen van op de mens gerichte vooroordelen op het gedrag van dieren, terwijl ze tegelijkertijd het belang van empirisch testen onderstrepen, zelfs in de meest onwaarschijnlijke scenario’s.
