Geboren op 25 maart 1921 in Wiesbaden, was hij Duits staatsburger, maar werd later een Frans icoon. Simone Signoret bracht haar jeugd door in Neuilly-sur-Seine, een buitenwijk van Parijs. Het was een beschut middenklasseleven. Als tiener bezocht hij Café de Flore. Het was een centrum voor linkse kunstenaars en intellectuelen. Daar ontmoette hij de schrijver Jacques Prévert en de regisseur Yves Allègre.
Hij trouwde uiteindelijk met Allegrate.
Maar het belangrijkste was dat hij besloot acteur te worden.
Het is niet eenvoudig om daar te komen.
Zijn vader is Joods. Deze positie verhinderde hem tijdens de nazi-bezetting van Frankrijk een officiële werkvergunning te verkrijgen.
Hij kon de documenten niet krijgen. Daarom nam ze de meisjesnaam van haar moeder aan. Ondertekenaars. Het werd zijn professionele identiteit. Hij werkte jarenlang als figurant in films. Het doel is overleven, niet beroemd worden.
Toen eindigde de oorlog. Barrières zijn doorbroken. Hij stapte snel over van rollen achter de schermen naar hoofdrollen. Zijn vroege rol in L’Auvelle (1945) van Yves Allegret bewees dit. Hetzelfde geldt voor Macadam (1946). Ze speelt een prostituee. Een vrouw met een losse relatie. Personages aan de rand van de samenleving. Het publiek reageerde. Hij werd een ster in Frankrijk met zijn hoofdrol in Dédé d’Envers (1948). Deze film staat ook bekend als ‘Dedi’. Ze speelt een andere sympathieke prostituee. Een gevallen romantische heldin. Dit bepaalde zijn vroege carrière.
Zijn persoonlijke leven komt overeen met zijn professionele wisselvalligheden. Zij trouwde met Yves Montand. Hun vakbond verkeert in wanorde. Ze waren allebei voorvechters van linkse zaken. De politiek maakt ze controversieel. Dit bezorgde hen een slechte reputatie. Simone Signoret stierf op 30 september 1985 in Eure, Frankrijk. Haar felle en eigenzinnige imago in de filmindustrie bestaat echter nog steeds.
Het verhaal van de carrière van Simone Signoret veranderde dramatisch in 1949. Dat jaar ontmoette ze Yves Montand. De chemie was onmiddellijk en de impact was blijvend. Ze scheidde van haar toenmalige echtgenoot, Henri-Georges Allégret, om in 1951 met Montand te trouwen. Deze verbintenis veranderde haar professionele ritme. Ze begon projecten zorgvuldiger te selecteren en prioriteit te geven aan de tijd met haar nieuwe partner.
De films die ze in deze periode koos, lieten haar bereik zien. Jacques Beckers Casque d’or (1952), in het Engels bekend als Golden Marie, wierp haar op als titelpersonage. Het was een romantisch drama, maar Signoret bracht een specifieke gevoeligheid voor de rol met zich mee. Haar optreden was warm. Het was gepassioneerd. Ze speelde niet zomaar een gangstersmoll; ze speelde een vrouw met diepgang.
Toen kwam Henri-Georges Clouzots Les Diaboliques (1955). De toon veranderde volledig. Hier speelde Signoret een onderwijzeres die cool, berekenend en moorddadig was. De film is een spannende klassieker en haar bijdrage was huiveringwekkend. Ze bewees dat ze van de warmte van Casque d’or naar het ijs van Les Diaboliques kon overstappen zonder ook maar één seconde te missen.
Haar werk in het theater breidde zich in deze tijd ook uit. Ze speelde samen met Montand in Parijs. De productie was The Crucible van Arthur Miller. Ze voerden het uit in 1954 en 1955. De kritische ontvangst was krachtig. Het stuk werd later aangepast in de film Les Sorcières du Salem uit 1957, waarbij Signoret haar rol opnieuw vertolkte.
De doorbraak in de ruimte aan de top
Internationale bekendheid kwam er in 1958 met Room at the Top. Dit was het project dat haar status als wereldster veiligstelde. De rol was complex: een afgewezen oudere vrouw. Signoret speelde haar met intelligentie en sensualiteit. De voorstelling vond diepe weerklank bij zowel het publiek als de critici.
De onderscheidingen volgden. Ze won de Britse Academy Award. Ze won de Amerikaanse Academy Award. Deze onderscheidingen versterkten haar reputatie.
Hollywood kwam na dat succes bellen. Ze verscheen in een paar Amerikaanse films. Maar ze vond haar houvast elders. Ze werkte het liefst in Frankrijk. De industrie daar gaf haar meer controle en artistieke vrijheid.
Veroudering als een troef
In haar latere jaren nam Signoret rollen op zich die haar eigen fysieke realiteit weerspiegelden. In films als Le Chat (1971, of The Cat ) en La Vie devant soi (1977, in het Engels uitgebracht als Madame Rosa ) was zij een overlevende. Dit waren vrouwen die veldslagen hadden gevochten. Hun strijd was op hun gezichten zichtbaar.
Het gezicht van Signoret werd vaak beschreven als prachtig verwoest. Ze verborg het niet. Ze probeerde haar uiterlijk niet te verheerlijken. Deze beslissing trok evenveel aandacht als haar acteerwerk. Critici merkten haar oprechtheid op. Ze bracht dezelfde warmte in deze oudere personages die ze in haar begindagen als stralende schoonheid had laten zien. Maar hier was de authenticiteit scherper.
Ze publiceerde haar autobiografie in 1976. De titel, La Nostalgie n’est plus ce qu’elle était, vertaalt zich naar Nostalgie is niet meer wat het was.
