Bela Lugosi was niet alleen een acteur. Hij was een hele esthetiek. Geboren als Blasko Béla Ferenc Dezsö in Lugos, Hongarije, op 20 oktober 1882, had hij een zwaar accent en een aristocratische uitstraling waar Hollywood geen genoeg van kon krijgen. Die specifieke combinatie? Het bepaalde zijn carrière. Het bepaalde zijn nalatenschap.
Hij begon niet in Hollywood. Hij begon in Boedapest. Van 1913 tot 1919 trad Lugosi daar op bij het Nationaal Theater. Daarna verhuisde hij naar Duitsland, waar hij in stomme films speelde voordat hij uiteindelijk de Atlantische Oceaan overstak. Hij arriveerde in 1921 in de Verenigde Staten. De rest is, zoals ze zeggen, horrorgeschiedenis.
De overgang van fase naar scherm
Lugosi werd niet beroemd. Hij heeft het uitgesneden. In 1927 regisseerde en speelde hij in de toneelproductie van Dracula in New York. Het was een enorme hit. De rol paste perfect bij hem. Zijn sombere aanwezigheid en dikke accent maakten graaf Dracula angstaanjagend op een manier die nog niet eerder was gezien.
Dus toen Universal Pictures de stap naar film maakte, hoefden ze niet ver te zoeken. Lugosi hernam de rol in de film Dracula uit 1931. Het werd zijn kenmerkende optreden. Maar het was niet zijn enige uitstapje naar het macabere.
Een filmografie van monsters
Lugosi bleef niet lang bij één personage. Hij vertrok. Hij werd een hoofdbestanddeel van de klassieke horrorfilm. Zijn filmografie leest als een Greatest Hits-album voor gothicfans.
- The Black Cat (1934): Een cultfavoriet die meer te bieden heeft dan alleen het spelen van de Count.
- Mark of the Vampire (1935): Nog een vroege horrorinzending.
- Zoon van Frankenstein (1939): Hij speelde de gebochelde Ygor. Een gedenkwaardige wending.
- Frankenstein Meets the Wolfman (1943): Hij stak over naar het Universal Monster Universe.
- The Body Snatcher (1945): Een rauwe, minder glamoureuze rol die bewees dat hij serieus drama aankon.
Hij was overal. En toen was hij dat niet.
Het tragische einde van een ster
Het carrièretraject van Lugosi volgde een steile neerwaartse helling. Naarmate zijn dagen als leidende man vervaagden, vervaagde ook zijn bankrekening. Hij verviel in armoede en onduidelijkheid. Studio’s stopten met bellen.
Hij nam wat hij kon krijgen. Onafhankelijke films met een laag budget. B-films die nauwelijks de bioscoop haalden. Het stond ver af van de glamour van de jaren dertig. Toch bleef hij werken. Hij bleef optreden.
Zijn laatste rustplaats vertelt het hele verhaal. Bela Lugosi stierf op 16 augustus 1956 in Los Angeles, Californië. Hij werd begraven met de lange, zwarte cape die hij in Dracula had gedragen. Het was een passend einde. Een laatste pose.
Hij stierf in het kostuum dat hem onsterfelijk maakte.
