додому Entertainment E. Power Biggs Hoe het barokke orgel in Amerika nieuw leven werd...

E. Power Biggs Hoe het barokke orgel in Amerika nieuw leven werd ingeblazen

E. Power Biggs speelde niet alleen orgel. Hij bracht het tot leven.

Biggs, geboren in 1906 in Westcliff-on-Sea, Essex, was een Engelsman die de Atlantische Oceaan overstak om de belangrijkste figuur in de Amerikaanse orgelgeschiedenis te worden. Hij stierf in 1977 in Boston en liet een erfenis achter die de manier waarop we naar 300 jaar oude muziek luisteren fundamenteel veranderde. Vóór Biggs waren pijporgels voornamelijk kerkelijke armaturen of vaudeville-nieuwigheden. Hij transformeerde het tot een soloconcertinstrument met het gewicht en de ernst van een piano.

Overgang van het heilige naar het seculiere

Biggs studeerde aan de Royal Academy of Music in Londen. In 1930 arriveerde hij met een speciale missie in de Verenigde Staten. De Amerikaanse orgelwereld werd gedomineerd door romantische symfonische instrumenten, grote, opgeblazen machines ontworpen voor hymnen en pedalen. Biggs haatte ze. Hij wilde duidelijkheid. Hij wilde de aanval.

Hij was op zoek naar instrumenten uit de barok. In het bijzonder zocht hij naar orgels uit de tijd van Johann Sebastian Bach en George Frideric Händel. Ze zijn kleiner, luider op een andere manier en mechanisch anders. Toen hij ze speelde, was het resultaat doordringend. Zeer scherp. Heel duidelijk.

Zijn wekelijkse uitzendingen tussen 1942 en 1958 droegen bij aan deze verandering. Miljoenen luisteraars hoorden hem via deze luidsprekers. Ze hoorden geen lage plof uit de kelder van de kerk. Ze hoorden het scherpe, droge geluid van een 17e-eeuws instrument. Door deze bekendheid werd het orgel een legitiem concertinstrument. Vooral in de hal verzamelden mensen zich om naar hem te luisteren.

Weigeren van de elektronische kopie

Er was één ononderhandelbare regel in de filosofie van Biggs. Dat wil zeggen, hij weigerde elektronische orgels te bespelen.

Naarmate de technologie vorderde, zijn elektronische elektronische orgels goedkoper en toegankelijker geworden. Biggs zag ze als zielloze simulaties. Hij geloofde dat de lichamelijkheid van het orgel (lucht, mechanica, resonantie) essentieel was voor de muziek. Als de pijpen er niet waren, zou hij niet spelen. Deze houding bracht hem in lijn met de oude muziekbeweging, die historische nauwkeurigheid en historische instrumenten belangrijker vond dan moderne gemakken.

Inbedrijfstelling van nieuwe werken

Biggs is meer dan alleen de museumconservator van dode componisten. Hij had een actieve interactie met zijn tijdgenoten. Hij gaf opdracht tot nieuwe werken van de grote componisten van de 20e eeuw.

Hij werkte samen met Walter Piston. Hij werkte samen met Roy Harris. Dit zijn geen obscure cijfers. Het zijn gevestigde namen in de Amerikaanse klassieke muziek. Door hen de opdracht te geven voor het barokorgel te componeren, dwong Biggs een dialoog af tussen oud en nieuw. Hij wilde dat het orgel in de tegenwoordige tijd zou spreken, ook al was het instrument in het verleden gemaakt.

Een carrière die wordt afgebroken

Artritis dwong uiteindelijk zijn hand. letterlijk. Een groot orgel bespelen De fysieke tol van het bespelen van grote pijporgels werd te hoog. Hij moest stoppen met optreden. Maar hij stopte niet met werken.

Hij wendde zich tot de wetenschap. Hij publiceerde een editie van oude orgelmuziek. Dit werk zorgt ervoor dat de toneelstukken van zijn geliefde doorgegeven zullen blijven aan toekomstige generaties. Zijn speelstijl wordt gekenmerkt door klassieke helderheid en strengheid. Geen romantische wiebel. Geen overmatig vibrato. Speel de noten gewoon met precisie en intensiteit.

Waarom

Exit mobile version